Corneille
Luik 1922
Corneille wordt op 3 juli 1922 als Guillaume Corneille van Beverloo uit Nederlandse ouders in Luik (België) geboren.
Als 17-jarige verhuisde hij naar Haarlem en in 1940 verhuist Corneille naar Amsterdam, waar hij van 1940 tot 1943 studeert aan de Kunstnijverheidsschool en een cursus tekenen en etsen volgt aan de Rijksacademie voor beeldende Kunsten. Als schilder is hij autodidact en werd hij op weg geholpen door Karel Appel, die hij op de academie leerde kennen. Met Appel en Constant is Corneille medeoprichter van de Nederlandse Experimentele Groep (1948), die later dat jaar opgaat in de Cobra-groep. In 1950 vestigt Corneille zich in Parijs, waar hij deelneemt aan verschillende tentoonstellingen. Een jaar later onderneemt hij een reis naar de Sahara. De diepe indruk die de eerste kennismaking met de woestijn achterlaat, vindt zijn neerslag in een reeks schilderijen waarin de aarde wordt afgebeeld als een door de zon verschroeid lichaam van zand en steen waarop slechts enkele dier- en plantsoorten gedijen. Corneille trekt in de daarop volgende jaren nog verder naar Zuid-Amerika, de Verenigde Staten en naar Midden-Afrika. In zijn doeken, vaak landschappen en steden gezien vanuit ´vogelperspectief´, komt er meer beweging door de versterking van kleurcontrasten en compacte vormen.
Vanaf de late jaren zestig krijgt Corneille´s werk (schilderijen, gouaches en tekeningen) een figuratiever karakter en treden de grote kleurvlakken op de voorgrond. In een lyrische stijl, die hij niet meer verlaten zal, verhaalt de schilder van wat hij gezien en meegemaakt heeft en schildert visioenen van tropische landschappen en tuinen, bevolkt door planten dieren en vrouwen.
Inmiddels is Corneille uitgegroeid tot een van de populairste Nederlandse schilders van zijn tijd en geniet zijn werk een grote internationale bekendheid. Dat is niet in het minst te danken aan zijn pogingen, via het maken van veel grafiek, om zoveel mogelijk liefhebbers van zijn kunstuitingen te laten genieten.