Theo Koster
Emmeloord 1952
Theo Koster volgde zijn kunstenaarsopleiding aan het Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam en aan de Academie voor Beeldende Kunsten te Arnhem.
De schilderijen van Theo Koster zijn als landschappen, waarin van alles gebeurt en waarin verteld wordt van de dingen die voorbijgaan. Hij verwerkt in zijn schilderijen de thema´s die ons collectief bezighouden: de zingeving van het menselijke bestaan. In dit proces legt bij de verbinding met zijn eigen leven, zijn persoonlijk engagement en daarbij hanteert hij een symbolische beeldtaal.
De tweedeling die kenmerkend is voor bijna alle schilderijen worden zijn werken herkenbaar als landschappen of zeegezichten. Een lucht en een land- of waterpartij, door een horizon van elkaar gescheiden. Met op de voorgrond of ter hoogte van die horizon abstracte en figuratieve motieven.
Het werk lijkt een eerbetoon aan oud-Hollandse landschapsschilders waartoe Jan van Gooyen de aanzet gaf en die in de Gouden Eeuw op een geheel nieuwe manier een landschap uitbeeldden. Zij maakten naam met hun bijna monochrome schilderijen waarop hoge luchten met enorme wolkenpartijen net zoveel aandacht kregen als het land, met aan de horizon silhouetten van dorpen en steden. Hoewel de werken van Theo Koster minder figuratief zijn en heldere kleurgebruik eigentijds is, is de vlakverdeling vergelijkbaar: grootse luchten boven land of water met een lage horizon. Daarbij komt dat de oude meesters de nadruk legden op de atmosfeer, onderhevig aan diverse weersgesteldheden.
Ook Theo´s schilderijen stralen dit uit: een dreigende, donkerblauwe lucht hangt boven een okerkleurige aardvlakte. Of een kalme lucht in zacht gele tinten in contrast met felrood land of helderblauw water. Zijn gevoel voor de juiste kleurkeuze en de dynamische verfbehandeling creëren een specifiek sfeer in elk afzonderlijk schilderij. De silhouetten van steden en dorpen van de zeventiende-eeuwse landschapsschilders komen terug in de rijk gekleurde symbolen en zwarte tekens, die ondermeer aan de horizon verschijnen. Ze geven een gevoel van herkenning, maar roepen tegelijk vragen op. Zijn het echt huizen? Wat doet die ladder in de ruimte? Wat betekenen die cijfers en letters?
De verwarring wordt vergroot doordat Koster gebruik maakt van collagetechnieken. Plaatjes en teksten uit boeken en kranten, stukken ruw karton en zilverfolie worden verwerkt. Het is duidelijk: er zit een boodschap in verborgen. Alle beeldelementen tezamen vertellen ons een verhaal dat zich afspeelt in dit landschap. Wat zit erachter? Teksten zijn leesbaar, plaatjes te onderscheiden en sommige symbolen te herkennen. Maar wat de betekenis ervan is? Ondanks al deze vragen die ontstaan uit deze speelse composities, overheerst de rust die uit de werken spreekt. Rust tot stand gekomen door een compositorisch evenwicht dat hij in al zijn werken weet te bewerkstelligen.