In de spotlight #17 – Jessica Assmann
Deze maand zetten we het werk van Jessica Assmann in de spotlight. Ontdek hoe zij gedachten en gevoelens die zich niet in woorden laten vangen vertaalt naar schilderijen vol kleur, lijn en contrast — en hoe ze tegelijkertijd brutalistische gebouwen transformeert tot stille iconen.
Jessica begint nooit met een vastomlijnd plan. Ze legt geen schets klaar, bepaalt geen eindbestemming. Ze brengt verf aan, haalt weg, bouwt opnieuw op — laag na laag ontstaat er een dialoog tussen kleur, vorm en lijn. Het schilderij ontvouwt zichzelf. En precies dáár, in dat open proces, ligt de kern van haar abstracte werk.
Ze voelt zich aangetrokken tot contrasten: licht en donker, zacht en krachtig, orde en chaos. De abstracte beeldtaal geeft haar de vrijheid om intuïtief te werken. Maar die vrijheid is niet vrijblijvend — want tegelijkertijd maakt ze ruimte voor de toeschouwer. Ruimte om iets te voelen zonder dat daar een verklaring bij nodig is.
Mijn schilderijen hoeven niet begrepen te worden. Ik hoop vooral dat ze iets oproepen.
Naast haar vrije werk heeft Jessica zich gespecialiseerd in een heel ander soort schoonheid: die van brutalistische architectuur. Gebouwen met kale betonnen gevels, geometrische vormen en een compromisloze functionaliteit. Gebouwen die velen links laten liggen — of ronduit lelijk vinden.
Jessica kijkt anders. Ze ziet de waardigheid in de hoeken, de ritmiek in de symmetrie, het spel van licht en schaduw op ruwe oppervlakken. In lijn met de filosofie van het brutalisme maakt zij eerlijke beelden: geen romantisering, geen nostalgie. Wel een oprechte blik op wat er is.
Één voor één haalt ze deze over het hoofd geziene gebouwen uit de anonimiteit en zet ze op het doek. Het resultaat zijn schilderijen die de toeschouwer uitnodigen om nog eens te kijken — en te zien wat ze eerder over het hoofd zagen. Want wie langer kijkt, ziet meer. Dat geldt voor haar abstracte werk, en net zo goed voor beton.
📍 Het werk van Jessica Assmann is de hele maand van juni te zien.